Gastvrijheid

Op maandag vraagt onze hulp of ze op woensdag eerder kan komen en ook eerder weg mag. Ze heeft die dag namelijk een naamgevingsplechtigheid van een ver familielid, een klein meisje van 3 weken, op een uurtje rijden vanaf hier.

Geen probleem natuurlijk, maar ik ben wel heel benieuwd wat dat nou precies inhoudt, zo’n name giving ceremony. L. vertelt het een en ander en vraagt vervolgens “Waarom ga je niet mee?”. Nou, uh, waaróm niet? Ten eerste ben ik niet uitgenodigd. En ten tweede ken ik deze mensen helemaal niet. Is dat geen probleem? “Natuurlijk niet, laat me morgen maar weten of je mee gaat”.

Het is het eerste dat ze me de volgende dag vraagt. En ja, natuurlijk ga ik mee! Maar wat moet ik aan? En wat breng ik mee? Goh, wat kunnen wij het toch allemaal ingewikkeld maken. Ik ben gewoon welkom, verder mag alles en hoeft niets.

We spreken af dat ik rond 12.30 uur word opgepikt. We gaan met zijn 6-en: L., haar dochter en 2 kleinkinderen en een bekende van haar die ons brengt. Natuurlijk zit ik om 12.30 klaar, je bent Nederlandse of niet. Om 14.30 uur arriveert de auto….

We rijden naar een klein dorp ergens buiten Bangalore. Onderweg krijg ik nog even wat mooie bloemen in mijn haar. Als we aankomen is de ceremonie allang achter de rug is. Shoot! Het was zo leuk geweest om dat eens mee te maken. Maar we worden vriendelijk binnen gehaald, ik krijg de baby even in mijn armen (mijn hemel, die van mij waren bij hun geboorte minstens een keer zo zwaar) en we schuiven aan bij de maaltijd. De mensen daar spreken geen Engels. En ik geen Kanada, de plaatselijke taal. Maar er wordt vriendelijk heen en weer gelachen, ik krijg als enige een flesje Pepsi en een flesje water (de anderen drinken water uit een ketel) en de vraag of ik bestek wil. Neu, als iedereen met de hand eet, doe ik dat ook. Nou kan ik dat best wel met wat chapati of roti, maar met alleen rijst en saus is het wel wat lastiger. Maar ik doe mijn best, lach vriendelijk en vast ook een beetje schaapachtig en het gaat eigenlijk prima.

Ik paste daar natuurlijk niet echt tussen. We hebben weinig raakvlakken, deze mensen en ik. Onze levens lijken in de verste verte niet op elkaar en we spreken elkaars taal niet. Maar het gekke is, ik heb me geen moment ongemakkelijk gevoeld. Niet toen een stuk of wat vrouwen me openlijk stond te bekijken. Niet toen ik merkte dat er over mij werd gepraat en ik er niets van kon verstaan. Niet toen ik het eten op een palmblad kreeg en ik van de helft niet eens wist wat het was. Want ik was welkom.

Dat is wat ik zo vaak ben tegen gekomen in het buitenland en wat ik zo geweldig vind: Ga maar mee, kom er maar bij, eet met ons mee. Je bent welkom.

Zen

Je gelooft het niet, maar heel héél langzaam begin ik zowaar een beetje Zen te worden. Een klein beetje. En dat is al heel wat voor iemand als ik. Die ongeduldig is geboren en altijd sneller, eerder, vlugger wil.

Stiekem heb ik ook geen keuze. Als je hier in India vast wilt blijven houden aan het Nederlandse ritme, dan raak je op zijn minst lichtelijk gefrustreerd. Want even naar de supermarkt duurt 2 uur,  even naar school 45 minuten enkele reis en even een kadootje laten inpakken rustig 20 minuten. Het mooiste vind ik de tijd bij de kassa van de supermarkt. Elk product wordt gescand en daarna nog van voor naar achter van links naar rechts bekeken.  Op z’n dooie gemakje. Domtiedomtiedom. Ben er nog steeds niet achter waarom eigenlijk. Maar heb inmiddels geaccepteerd dat dat zo is.

Dus wat doe ik de hele dag? Dat hebben jullie je vast al eens afgevraagd. Wat doe ik toch de hele dag, zonder baan en met een hulp die elke dag een paar uur komt poetsen en een paar keer per week kookt. Met een tuinman die elke dag even het gras komt besproeien en de dode blaadjes weghaalt. Met een strijkhulp en een chauffeur.

Nou, afgezien van veel schrijven, nog meer wachten dus. En in de auto zitten. En heel Zen voor me uit staren. Lezen in de auto is me nog nooit gelukt zonder misselijk te worden, dus er blijft niet veel over dan wat uit het raam staren. Wat hier overigens geen straf is.

Willen jullie een voorbeeld? Van deze Zen Dorine? Komt tie.

Afgelopen maandag wilde ik even (daar heb je hem, “even”, dom dom dom) een paar dingen regelen. Eerst langs de nieuwe showroom van een meubelwinkel. Onze salontafel staat al jaren op de nominatie om vervangen te worden. En omdat ik al jaren ‘geen’ salontafel wil en echtgenoot A. wel, hebben we al die jaren gediscussieerd wat het moest worden. Uiteindelijk heb ik verloren. Er komt een nieuwe. Had een mooie gezien in een webwinkel, telefonisch gecheckt of tie in de showroom stond (yes ma’am) en dat werd bezoekje 1. Bezoek 2 werd de brillenwinkel, om een nieuw montuur voor S. te regelen. Het montuur dat we 2 weken geleden hadden gekocht was namelijk al beschadigd. En daarna nog naar een winkel waar ik iets op moest halen. Bezoek numero 3.

Na ruim een uur auto rijden was de showroom nog niet gevonden, al waren we wel in de buurt. Meerdere malen gebeld met de winkel en tenslotte kwam één van de medewerkers naar onze auto toe lopen, om ons de goede straat in te loodsen. Adressen met duidelijke huisnummers hebben we hier niet altijd… Ik zei nog tegen M, onze chauffeur “it better be good”. Maar helaas, binnen 5 minuten stond ik weer buiten. Wat ik wilde hadden ze niet. Ook al hadden ze gezegd van wel. En verder was er ook niet zoveel, de showroom was nog half leeg. Maar eerlijk waar….. heb smakelijk met M. lopen lachen. Te grappig ook eigenlijk. En hóp! Op naar het volgende adres dan maar.

Daar was de weg opgebroken en moesten we helemaal om rijden. Wat me niet zo handig leek, dus het laatste stuk dan maar gelopen. Of nou ja lopen….. al springend, hoppend en slalommend kwam ik op de plek van bestemming. De trottoirs zijn hier iets anders dan in Nederland. Vooral als er aan de weg wordt gewerkt. Bril ingeleverd, teruggelopen, dat ging snel.

Bezoek nummer 3. De winkel waar ik iets op moest halen. Gesloten…..

Dus uiteindelijk heb ik 2,5 uur gereden om één bril weg te brengen. Da’s mijn record wel tot nu toe, moet ik eerlijk bekennen. Snappen jullie nu wat ik de hele dag doe? Maar ik vond het wel okay. Geen irritaties, smakelijk gelachen, helemaal goed.

Stiekem ben ik wel aan het twijfelen of ik nou echt Zen ben geworden of gewoon een beetje simpel…

India, een haat-liefde verhouding

Na ruim 4 maanden India ben ik er nog niet achter. Wat vind ik nou eigenlijk van dit land?  

Er is heel veel om van te houden. Het geweldige weer, de gastvrije mensen, het verrukkelijke eten. De dagelijkse nieuwe indrukken, de felle kleuren, de schoonheid van de natuur en van de inwoners. De onverwachte ontmoetingen. De mensen met wie het zomaar klikt, ondanks een groot verschil in achtergrond en cultuur.

Maar dat is voor mijn gevoel alleen de bovenste laag. De suikerlaag. Dat wat je ziet en zoet is. En onder dit zoete laagje gebeurt zo ontzettend veel. Zoveel waar ik geen verstand van heb, dat ik niet snap, dat complex is en ondoordringbaar. Dat soms gewelddadig is en naar mijn maatstaven hard en vaak onrechtvaardig.

Het leven dat wij expats hier leiden heeft natuurlijk niets te maken met het echte Indiase leven. Wij leven in een Punica Oase, zoals ik het al zo mooi heb horen noemen. En dat is een uitermate prettig leven, daar niet van. Maar het speelt zich dus alleen in dat bovenste laagje af. Elke dag lees ik de kranten. Over wat er in India en hier in Bangalore gebeurt. En ik schrik van de vele verkrachtingen, de vele zelfmoorden. Van de vele verschrikkelijke manieren om wraak te nemen en van de bruidsschat die niet voldoende is waarop de bruid wordt vermoord. 

Hoe moet ik deze verhalen toch linken aan de vriendelijke mensen om me heen? Waar komen deze bovenlaag en onderlaag samen? Wat mis ik hier? Ik voel onmacht en een soort unheimisch gevoel. Over alles wat ik hier niet snap. Waarvan ik weet en voel dat het er is, maar waar ik mijn vinger niet op kan leggen. Waar ik wel voorzichtig met mijn hulp over praat maar waar ik nog veel meer over zou willen weten.

Dus heb ik twee Indiase vrouwen om hulp gevraagd. Gevraagd om me de Indiase wereld onder het oppervlakte uit te leggen. Twee vrouwen die beiden een tijdje in de VS hebben gewoond en de verschillen dus zelf hebben ondervonden. Dit “onder de oppervlakte” is moeilijk, is me al verteld door een van die vrouwen, maar ze zal haar best doen het me uit te leggen. Zodat ik meer van India ga begrijpen en er misschien ook meer van ga houden. Van het echte India, niet alleen van het leven dat ik hier leid.

Even een ticket omboeken

In Nederland had ik met mezelf al de afspraak dat als ik “nog even snel” iets tussendoor wilde doen, dat ik het dan gewoon niet deed. Omdat het altijd langer duurde dan verwacht en door de snelheid vaak mis ging. Omdat het bijna altijd voor extra stress zorgde.

Hoe zou het dan zijn om in India “even” een ticket om te boeken? Als je niet zoveel tijd hebt? Drie keer raden….

Na de foto shoot in Mumbai vertrokken 3 kinderen en 3 ouders weer naar het vliegveld op weg naar Bangalore. Rond 19:00 uur waren we op het vliegveld, waar we moesten wachten tot de vlucht van 21:45. Jammer van de tijd, helemaal omdat we dan pas tussen 00:30 en 01:00 uur thuis zouden zijn (als alles zou meevallen, de late vluchten willen nog wel eens vertraagd zijn).

Maar er bleek nog een vlucht om 20:20 uur te zijn. Dat zou toch moeten lukken?

De check-in dame kan niets voor ons doen. We moeten weer naar buiten, naar de ticketshop van onze vliegmaatschappij. Vader 1 besluit er even snel naar toe te lopen, om te checken of er überhaupt nog 6 plekken vrij zijn. En komt binnen een minuut weer terug. Hij mag niet meer naar buiten zonder begeleiding van een medewerker van de vliegmaatschappij.

Nou moet je weten dat je in India niet zomaar een vluchthaven binnen komt. Nee, je moet met je paspoort en ticket langs een beveiliger. Even iemand uitzwaaien, dat gaat dus niet. En als je eenmaal binnen bent, mag je dus ook niet meer naar buiten. Blijkbaar. Ben nog steeds een reden aan het bedenken waarom dat niet mag.

De mevrouw van de check-in wil niet mee naar de uitgang en schrijft op onze e-ticket dat wij van haar naar buiten mogen. Daar neemt de beveiliging aan de deur natuurlijk geen genoegen mee en die maant ons te wachten. Hij haalt haar wel even op. Mopperend komt zij met hem mee, zodat ze ons naar buiten kan laten.

Inmiddels komt 19:35 aardig dichtbij, de uiterste tijd dat we kunnen inchecken.

Bij het kantoortje buiten staat een groepje mensen te wachten. Voor 4 loketten, waarvan er 1 open is. Waarachter 4 medewerkers: één aan het werk, de andere 3 kijken toe. Domtiedomtiedom….ik begin aardig nerveus te worden, ben zó graag ruim op tijd bij de gate. Maar het duurt niet lang of we zijn aan de beurt. Vader 1 checkt of er plek is. Die is er. Voor bijna Rs 4500 per twee personen (da’s zo’n € 54,00). We overleggen even en vader 2 besluit dat hij dit te duur vindt, hij wacht op de originele vlucht.

En dat overleggen, dat hadden we nou beter niet kunnen doen. Want ineens staan alle Indiërs voor loket 2 met hun mobiele telefoons te zwaaien en deze door het raampje te steken. En verhip, onze medewerker staat ineens aan dát raampje. Wat hebben we gemist? Op onze vragen reageert hij niet meer en we moeten braaf wachten tot hij weer tijd voor ons heeft. Het is zo’n 19.20 inmiddels…

Alle Indiërs zijn geholpen en ik ga pontificaal voor raampje 2 staan. Daar komt voorlopig niemand meer langs. Tergend langzaam print de medewerker onze nieuwe tickets uit. Mijn bankpas weigert natuurlijk, juist nu, dus vader 1 betaalt voor ons beiden. We moeten opschieten, zegt de medewerker, want de check-in sluit bijna. Ja duh!

Bij de check-in blijkt de rij inmiddels gigantisch aangegroeid te zijn. Ik heb het niet meer. Vader 1 checkt even vooraan, maar gelukkig staat iedereen te wachten voor vluchten die bijna vertrekken dus ze gooien de check-in voorlopig nog niet dicht. Dit gaat weer best snel en als ik aan de beurt ben leg ik uit dat S. en ik samen met vader 2 en zijn zoon op een e-ticket staan, maar dat alleen wij onze vlucht hebben omgeboekt. Da’s okay en ze geeft me heel snel onze instapkaarten. Op naam van vader 2 en zijn zoon. Zucht….. Ik kan voor veel doorgaan, maar niet voor een Arabische man dacht ik zo. De nieuwe instapkaarten worden geprint en S. en ik sprinten naar de Security. En daarna naar de gate. Kunnen we het vliegtuig misschien nog tegenhouden voor vader 1 en zijn dochter die achter ons aan komen.

Aangekomen bij de gate (20:10 uur) staat er niets meer op het scherm. Shit, gemist! Ze zijn al dicht. Maar waarom staan hier nog zoveel mensen dan? Oh, het vliegtuig is nog niet eens geland? We hebben vertraging. He gelukkig….

S. en ik eten snel een broodje (het avondeten was er even bij in geschoten) en we zitten uiteindelijk om 20.30 uur in het vliegtuig. Toch nog lekker ruim een uur eerder thuis dan oorspronkelijk. Dachten we. Want het vliegtuig blijft gewoon stil blijven staan tot 21:40 uur….

Om iets na 23:00 zijn we in Bangalore, om 00.30 thuis. Da’s toch wel een boel geld en stress, voor het vervroegen van je vlucht met zo’n 5 minuten …

De foto shoot

Een castingbureau in Bangalore zocht kinderen als model voor een kledingmerk. Hoorde ik op vrijdagmiddag van vriendin K. verderop in de straat. Er werden meisjes van 8-12 gezocht en K. had een fotootje van haar dochter L. (vriendin van onze S. van 10) ingestuurd. En warempel, ze werd gekozen. Lachen!

Op zaterdagmiddag bleek dat er nog een jongen van 10 werd gezocht. Hahaha zullen we dan maar een foto van S. sturen? Nee, joh, die vindt dat helemaal niets. Maar (hoe kun je je vergissen als moeder) S. leek het helemaal leuk, samen met L. naar Mumbai om fotomodel te spelen. En warempel, je gelooft het niet, ook hij werd gekozen.

Wel jammer dat L. op maandag en dinsdag naar Mumbai moest en wij op dinsdag en woensdag. Jammer ook voor de moeders. Maar L. en S. vonden het interessant genoeg om te gaan. De eerste dag passen, de tweede dag de shoot zelf.

Dinsdagochtend 9 uur vertrokken we richting vliegveld. Ruim te vroeg (ruuuuuim te vroeg, wie wel eens met mij reist weet dat ik vreselijk nerveus word van vertrektijden van vliegtuigen en treinen), dus we hadden nog lekker de tijd om wat te eten en te drinken. Het was tenslotte toch een beetje feest, zo met zijn tweetjes op reis en niet naar school.

In Mumbai stond de taxi klaar, die ons naar het hotel bracht. Een hotel dat er op internet gewéldig uitzag. In het echt wat minder…. Er zaten weliswaar ramen in de kamer, maar die kwamen uit op de gang. En de wanden en vloer van de badkamer waren van zeil, net zoals – jawel – in een stacaravan. Zo rook het ook. En het was ook niet geweldig schoon. Maar een gegeven paard moet je niet in de bek kijken, nietwaar?

De pas sessie ging niet door, dus we hebben lekker wat aangelummeld in de hotelkamer en gegeten in het restaurant van het hotel (waar ik me by the way nog even flink heb laten afzetten. Mán, je moet hier ook werkelijk altijd op je hoede zijn). Maar veel lol gehad en vroeg naar bed gegaan.

Na het ontbijt werden we om 8.30 naar de studio gereden. Waar de chauffeur ons midden in een gribus steegje afzette. “Hier is het”. Okayyyyyy. Had van vriendin K. al gehoord dat het er van buiten niet heel glamorous uit zag. Na even zoeken hadden we de juiste deur, waarachter een heel team klaar stond om ons op te vangen. Stylisten, de fotograaf, een haarstylist, een make-up man, iemand die filmde, een strijker, een kleermaker, een paar thee- en koffie- en afwasmensen en nog een heel stel anderen van wie het mij niet duidelijk is geworden wat ze deden. Gezellig druk dus zeg maar. Flinke beatmuziek op de achtergrond (voorgrond, eigenlijk) en S. kon beginnen met passen.

Samen met ons was een 6-jarig jongetje aangekomen. Later nog een 10-jarig meisje (dat bij ons op de compound bleek te wonen, haar vader sport met echtgenoot A. J) , een meisje van een jaar of 4 en twee twintigers. Bijna 9 uur lang passen, omkleden, nog een keer omkleden, het haar, de make-up, poseren, weer omkleden en wachten, veel wachten. Iets voor 18.00 waren ze klaar. S. had het leuk gevonden! Hij werd steeds gemakkelijker voor de camera (beetje afkijken van de professionele modellen doet wonderen), L. bleek een aardig meisje en hij mocht ook nog wat kleding houden. Naast zijn eerste eigen salaris!

En ik? Krantje, iPhone, tijdschrift, foto’s maken en kletsen met de andere ouders. Maar vooral ook verrast toekijken hoe mijn 10-jarige knul ineens in een stoere vent veranderde voor de camera.

Short cut

Het verkeer in Bangalore is vreselijk. De ontwikkeling van de wegen is niet meegegroeid met de enorme aanwas van inwoners en auto’s de laatste jaren. Dat betekent dat je over de kleinste afstanden af en toe idioot lang doet.

Gisteren was weer zo’n dag. Ik moest op 4 verschillende adressen zijn (moet je eigenlijk ook niet doen hier, 4 adressen op één dag). Adres 1 en 2 gingen redelijk goed, maar toen kwam ik vast te zitten in de spits. Die het grootste deel van de dag door gaat.

Omdat onze eigen chauffeur door familie omstandigheden 2 weken absent is, hebben we steeds een vervanger. Om de twee dagen wel een ander. Murgan en Alphonse reden rustig. En konden niet zo goed Engels. Babu was rustig en vriendelijk en is met ons mee geweest op een weekend trip. Sunil van gisteren daarentegen was een jonge, snelle gast. Links inhalen, rechts inhalen, het ging steeds net goed. En ineens sloeg Sunil linksaf. Want hij kent alle short cuts in de stad en wachten voor een stoplicht, daar houdt hij niet van. Zo konden we er mooi 4 vermijden.

En binnen werkelijk 5 seconden stonden we midden in een sloppenwijk. Elke keer ben ik weer verrast hoe dicht die bij de grote wegen liggen. In deze sloppenwijk stond ook alles muurvast (want hé, Sunil is niet de enige die van die short cuts weet) en waren de wegen zo smal, dat twee auto’s elkaar nauwelijks konden passeren. Dus ik had genoeg tijd om eens goed om me heen te kijken.

En wat is het contrast met Nederland dan toch weer groot. Huizen van 2 bij 2 meter. De was die met de hand op straat wordt gedaan. Letterlijk óp de straat: de was op de grond, water en zeep erbij en maar boenen en slaan. Op de grond, een meter naast de koeienvlaai, tussen de uitlaatgassen en al het verkeer in. Pannen die op straat staan te koken en te borrelen. Straten van nauwelijks 2 meter breed, waar verkeer, voetgangers en koeien zich doorheen worstelen.

En ik daar middenin, achterin onze Toyota Innova, een royale 7-zitter die nauwelijks door de straten past.

De health check

Een paar weken geleden had ik een afspraak met de bedrijfsarts van echtgenoot A.’s werkgever. Hij kon me veel vertellen over naar welke tandarts we het best kunnen gaan (helemaal met het oog op een beugel voor zoon S.), wat een goede dermatoloog is, een goede kinderarts en nog veel meer. En vooral ook het nou eigenlijk werkt, een afspraak maken met een arts in India.

Hier hoef je niet langs een huisarts om vervolgens 2 maanden te wachten op een afspraak met een specialist. Welnee. Je kunt rechtstreeks een afspraak met de specialist maken, alleen als je niet weet bij welke arts je moet zijn is het handig eerst langs een general practitioner te gaan. En hoera, wij hebben de bedrijfsarts, die overal contacten heeft en die ik dag en nacht kan bellen. En die de afspraken wel voor ons kan maken. Hij moet het wel een dag of 2 van tevoren weten, dat is het handigst. Nou, dat vind ik ook wel handig dokter Ravi!

Hij vroeg me wanneer ik voor het laatst een health check had gehad. Uhhhhhhh……dat doen wij niet in Nederland. Nee? Geen preventieve zorg? Jawel, natuurlijk wel, maar….. En ik heb toen maar besloten niet het hele Nederlandse systeem uit te leggen, maar gewoon voor die health check te gaan. Genoeg redenen om het niet te doen en evenveel om het wel te doen. Stiekem was ik ook gewoon nieuwsgierig.

Vorige week was het zover. Om 7.30 kwam ik met nuchtere maag aan bij het ziekenhuis. Ik moest een formulier invullen en eventjes wachten. Vervolgens mijn meegebrachte potjes inleveren, bloed prikken, een echo laten maken en een röntgenfoto. Daarna mocht ik ontbijten, ik kon kiezen tussen ontbijtgranen met melk of een vegetarische sandwich. Met een kopje thee.

Daarna volgden de andere onderzoeken. Mammografie, paptest, borstonderzoek en nog een keer bloed prikken. Tussendoor nog een check bij de dermatoloog. Gesprek met een arts over mijn en de familiegeschiedenis en een gesprek met een andere arts over de uitslagen (afgezien van paptest en mammografie, die duren wat langer). Alles helemaal goed, fijn! Toen mocht ik nog een lunch, maar ik was wel klaar en wilde naar huis. Het rapport kon ik twee dagen later ophalen.

Even nog langs de balie, ik had namelijk nog niet betaald. Echt niet? Nee echt niet. En toen kwamen we bij het grootste verschil tussen India en Nederland. Niet de organisatie van alle onderzoeken, want die was prima. Niet het ziekenhuis zelf, hoewel dat in NL nieuwer en schoner en mooier is. De apparatuur hier is goed en de doktoren zijn allemaal goed opgeleid, vaak ook nog in het buitenland. En ook niet het feit dat je hier elk consult zelf moet betalen (het wordt niet automatisch met de verzekeraar verrekend).

Nee, het grootste verschil zat hem in de kosten. Ik moest Rs 3200,00 betalen. Dat is omgerekend € 38,50. Oh ja, niet te vergeten, ik had natuurlijk ook nog het consult bij de dermatoloog betaald (dat zat niet in de health check). Dat was Rs 400 (oftewel € 4,80).

Je zou het bijna niet declareren bij de verzekering…..

Hoe groot kan het contrast zijn?

Zondagochtend 7:45 uur, op weg naar het vliegveld. We gaan niet door de stad, maar nemen de village route. Daar heb je minder kans op files en drukte. We rijden door de dorpen, ontwijken wat flinke gaten in de weg en passeren een riksja met zo’n 10 man plus wat koffers erin (wist niet dat dat paste). Veel te kijken, een prima ritje en na een uur zijn we er.

Op het vliegveld Bangalore gaat het nog bijna mis. Hier gaat niets snel , zelfs niet als je via internet al ingecheckt hebt.  Bij de douane eerst naar de “data check”. We denken dat ze daar checken of we ook echt wonen waar we zeggen te wonen, de papieren van de vreemdelingenpolitie worden aandachtig doorgenomen. Maar zeker weten we het niet. Daarna nog naar een ander loket, waar een andere ambtenaar de papieren nog eens bekijkt. Op zijn dooie gemak. Domtiedomtiedom.  Hij neemt onze visa nog eens goed door, vraagt ons 2 keer wanneer we weer terug komen en uiteindelijk kunnen we door naar de Security Check.

Waar blijkt dat één van de ingevulde formulieren tussen de Douane Desk en de Security Desk is verdwenen. Security stuurt ons terug. Daar vullen we als een gek nog zo’n blaadje in en dan kunnen we snel door richting het vliegtuig. Gehaald gelukkig.

Een paar uur later, vliegveld Dubai. We stappen in de taxi en rijden weg. En dan komt het, we krijgen er bijna de slappe lach van.  Alles is schoon. De bermen zijn keurig gekapt, er ligt geen afval, de snelweg (7-baans!) rijdt soepel en snel. Geen gat te bekennen. Ook geen voetganger, riksja, koe of tractor. Geen vrachtwagen met mensen in de laadbak. Geen handkarren of zwerfhonden. De auto’s zijn zonder uitzondering mooi, duur en schoon. “Het lijkt hier wel Nederlands India” zegt onze M. vol verbazing.

’s Middags in de stad wordt onze verbazing nog groter. Hier hoeven we niet zigzaggend en met gevaar voor eigen leven de straat over te steken, de auto’s stoppen gewoon voor ons! De gebouwen zijn blinkend en schoon en nieuw en er zijn zowaar voetgangersbruggen daar waar ze aan de straat aan het werk zijn. Mijn hemel, hoe groot kan een contrast zijn!

Het Dubai wat wij tot nu toe hebben gezien is een beetje zoals Zwitserland: schoon, mooi, opgeruimd, vriendelijk en…. hoe zal ik het zeggen…. een beetje saai. Zelfs onze M. zei vanmiddag “ik wil wel weer naar India straks, daar is het druk en gezellig”. Vrees dat we na 3 maanden India een beetje gedeformeerd zijn.

Morgen gaan we naar het oude centrum. Kijken of we daar een beetje reuring kunnen vinden….

Kerstmis

En dan woon je in een land waar kerstmis geen big deal is. Praktisch niet bestaat. Waar het grootste deel van de bevolking Hindoe is en helemaal geen kerst viert. Waar winkels wel wat kerstspullen hebben (een plank of 2, niet meer) en de internationale school wel een kerstboom heeft (een heel zielige), maar waar het niet echt van de grond wil komen.

De Amerikanen en Engelsen en Ieren in onze compound hebben nog wel hun best gedaan: lichtjes aan de huizen en in de bomen. Hoewel het er met Halloween een stuk spectaculairder uitzag, meen ik me te herinneren. Her en der spot ik een kerstboom. Een kleintje dan, grote zijn hier niet zo makkelijk te krijgen.

En weet je? Eerlijk? Ik mis het niet. Totaal niet. Wij zijn net verhuisd, dolblij dat de meeste dozen uit zicht zijn, internet en TV het na 3 weken eindelijk doen en we weer een gezellig huis hebben. De dozen met kerstballen en andere versiersels zijn braaf meeverhuisd, maar staan onuitgepakt in een kast.

Jongens, het is hier overdag 28 graden! Dan heb je toch geen kerstsfeer? Ik heb nog geen kerstlied gehoord of glühwein geroken en heb er ook helemaal geen zin in. Waar ik wel zin in heb? In onze vakantie naar de woestijn volgende week. En naar het strand. En ach, we hebben Sinterklaas al gehad, toch?

Wat ik wel mis? Of moet ik zeggen: wie ik wel mis? Want daar gaat het tenslotte toch om met de feestdagen. Ik mis mijn moeder, die dit jaar voor het eerst kerst moet vieren zonder mijn vader. En ik mis mijn vader, die er voor het eerst niet bij is. Gek dat het gemis na maanden ineens weer groter wordt. Dit jaar geen flauwe grapjes – die ik al 1000 keer heb gehoord – tijdens het eten. “En wat is het hoofdgerecht?” als we ons allemaal ongans hebben gegeten. Wat kon ik met mijn ogen draaien. En wat zou ik het nu graag nog eens horen…. Geen potjes hartenjagen met de hele familie en geen “oma Wilmy pasta en oma Cisca kippenpootjes”. Ik mis ook de rest van de familie, die we al 3 maanden niet hebben gezien. Mijn vrienden en vriendinnen. Die met wie we altijd oud en nieuw vieren. En alle andere.

Maar weet je ook? Die zijn er nog steeds, ook na de feestdagen. En zitten altijd in mijn hart en hoofd. Dus ga ik lekker naar Dubai deze kerst, smokkel wat flessen wijn mee in de koffer en ga genieten van kamelen, strand, woestijn en de hoogste toren ter wereld. Met mijn 4 mannen, die ik nooit wil missen. En dan is het goed.

Fijne kerst allemaal en voor 2014 een goede gezondheid, heel veel liefde en lol en alle goeds!

Internet

Het leven is hier soms net een klucht. Echt waar, ik overdrijf niet. Ontzettend grappig en hilarisch! Vooral achteraf….

Internet dus. Eén van de prioriteiten in ons nieuwe huis. Echtgenoot A. had flink voorwerk gedaan bij andere Nederlanders hier (Wat heb je nodig aan equipment? Wat is een goede provider? En zo nog meer) en op woensdagavond kwam de internetman langs. Goed gesprek gehad, providerkastje gekocht, allerlei kopieën overhandigd (paspoort en visum, inschrijving vreemdelingenpolitie) en een pasfoto. Op vrijdagochtend 12.00 uur zou een adrescheck plaats vinden (ja echt, er komt dan een andere man langs om te controleren of je er echt woont. Waarom? Geen idee. Maar het moet). En dan zouden we zaterdag voor 11 uur internet hebben.

Vrijdagochtend om 13 uur nog geen check gehad. Echtgenoot A. belt. Oh, er was wat tussen gekomen, andere afspraak, ze kwamen wel op zaterdag adres checken. Niks ervan! WIJ hebben een afspraak voor vandaag en na wat boos heen en weer bellen kwam er iemand in de loop van de middag checken of we er wonen. Wat we doen. Zaterdag voor 11 uur zouden we internet hebben. Echt.

Zaterdag om 12 uur nog niets. Even bellen maar weer. Nee, echt, om 17 uur was er internet. Echt. Om 17.15 niks. Weer bellen. Echt, om 20 uur is er internet. Manager aan de lijn gekregen die alleen nog wist toe te voegen “Binnen 2 dagen internet. Echt”. En daarna nam niemand van de betrokkenen de telefoon meer op. Nummer herkenning vrees ik ….

Op zondag niets. Op maandag niets. Wel contact met de helpdesk, maar die kende ons helemaal niet, had geen gegevens doorgekregen en kon internet dus ook niet activeren. Dinsdag weer bellen. De vertegenwoordiger die bij ons thuis was geweest is niet meer te traceren. Maar eindelijk iemand getroffen die wel weer opnieuw wil langskomen en de hele papieren santenkraam opnieuw wil komen ophalen (gelukkig heb ik nog 1 pasfoto liggen, die gaan hier werkelijk harder dan wc papier). Een nieuw kastje kopen hoeft niet.

De nieuwe man komt langs. Ik heb kopieën klaar liggen van de brief van Unilever (dat we echt op dit adres wonen), van het lidmaatschap van de club van de compound (waar ook naam en adres op staan), van mijn paspoort en van mijn visum. En een pasfoto natuurlijk. Probleempje: er moet een adres in het paspoort staan. “Dat staat niet in Nederlandse paspoorten. We hebben ook geen adres meer in Nederland. En ik wil ook geen internet in Nederland, ik wil HIER internet.” Tja, dat gaat niet zomaar. Het adres moet. De brief van Unilever en het lidmaatschapspasje zijn niet voldoende. Rijbewijs dan? Zelfde verhaal, staat ook geen adres op. Moeilijk moeilijk.

Dan maar via een omweg. Ik bel Nederlandse K. bij ons in de straat en zij helpt graag. Een kopie van het Indiase motorrijbewijs van haar Nederlandse man M., een kopie van zijn pasje van de belastingdienst en (uiteraard) een pasfoto. Hij heeft zijn adres al wel op een officieel pasje staan. Dat dat niet ons adres is, is geen probleem volgens de internetman. Bij de controle gewoon zeggen dat hij hier woont en er net even niet is. En dan hebben we morgenavond internet. Echt.

Not. De hele dag aan de lijn gezeten met de brave internetman, wanneer de adres check nou kwam. Verder was namelijk alles helemaal okay, verzekerde hij. En de adrescheck man zou komen. Echt! Om 20 uur zouden we internet hebben.

Om 20 uur was er nog niemand geweest en toen – ik zal het niet mooier maken dan het is – bén ik me toch tekeer gegaan tegen die arme man. Aan de telefoon. Op straat, want binnen heb ik een slechte verbinding (en ik vrees dat de halve straat mee heeft kunnen luisteren). Totáál uit mijn plaat ben ik gegaan. Alle frustraties kwamen eruit. Maar geen internet…

De volgende dag kregen we het verzoek om nog een kopie van het paspoort en het visum te regelen van vriend M. Was niet echt nodig waarschijnlijk, maar kon wel eens handig zijn. Per ommegaande geregeld. Zelfs de manager van de adressencheck nog aan de lijn gehad. Die zouden die dag langs komen, de papieren waren verder allemaal in orde. Alleen de check nog en dan zou de boel geactiveerd worden. Echt.

Je voelt hem al…. Geen check en geen activatie. Vanochtend (vrijdagochtend) belde de contactpersoon om te vertellen dat de hele aanvraag afgewezen was en dat we opnieuw moeten beginnen. Het liefst met de gegevens van onze hulp, want zij is Indiase en dat maakt alles makkelijker. Dat zij hier niet woont is van geen enkel belang. Zij heeft een officieel adres en dat is genoeg. En als de adreschecker dan komt, kunnen we gewoon zeggen dat ze net even niet thuis is. Zucht…..

Dus in plaats van schoonmaken en koken is onze hulp nu met de riksja naar huis om pasfoto’s en officiële documenten op te halen.

Ik snap er niets meer van en zie wel wanneer we internet krijgen. Of we ooit internet krijgen. Maar dat zal toch wel. Toch?