The function

Indiërs houden wel van ceremoniën, van “functions”. Waar wij bij de eerste verjaardag van een kind taart serveren (waar de jarige dan blij met de handjes in mag graaien), worden hier de haren afgeschoren en geofferd aan de goden. Waar wij koffie met gebak nuttigen, worden hier hele maaltijden bereid en gegeten. En wat kunnen die Indiërs veel eten trouwens!

Toen echtgenoot A. dan ook vertelde dat zijn 15-jarig jubileum op het werk gevierd zou worden, hadden we al een vermoeden dat het iets meer zou zijn dan de taart met een kadootje of een geldbedrag en een speech van 5 minuten, zoals in NL. En dan iedereen na 15 minuten weer aan het werk. Nee, hier moesten we met het hele gezin naar toe (en het is dat India een beetje ver is; van de meeste andere jubilarissen waren ook de ouders aanwezig).

Dus vanmiddag, 15 jubilarissen met echtgenoot/echtgenote, kinderen en ouders. In een volle zaal met collega’s. Wij als gasten mochten als laatsten naar binnen, onder groot applaus van alle aanwezigen. Na het welkomstwoord werd er eerst een lied gezongen om de goden te eren. Ik blijf het bijzonder vinden, hoe Indiase vrouwen zonder gene op een podium kunnen staan om te gaan zingen. In hun eentje, zonder muziek. Ik heb dat ook gezien bij mijn prachtige Afghaanse buren in Nederland, midden in een grote groep mensen gaan staan zingen en dansen. Trots. Met zoveel meer zelfvertrouwen dan wij Nederlandse vrouwen over het algemeen hebben.

Enfin, na het lied (waarvan zoon W. van 12 net thuis zei “dat ken ik hoor, dat zingen we op school ook altijd, da’s een religieus lied”. En verhip, hij begon het gewoon te zingen, in het Hindi, zonder enig idee waar het over ging maar het klonk prachtig :-D) waren er voor alle jubilarissen persoonlijke praatjes, powerpoints met foto’s en bloemen en een cadeau. We moesten zelfs met het hele gezin het podium op. Was ik even blij dat ik mijn Havaiana slippers nog net voor vertrek had ingeruild voor een paar hakken, terwijl ik dit helemaal niet aan had zien komen. Daarna foto’s. En nog meer foto’s. En een buffet. Met veel eten uiteraard.

Na afloop gingen we nog even mee naar het kantoor van A. Waar we zijn collega V. troffen die over de ontwikkeling van ijs gaat en onze jongens de pilot plant liet zien en ijsjes liet proeven (een vader die ijs ontwikkelt, dat zou pas cool zijn). Al met al een bijzondere middag.

De bloemen gingen naar de vrouw van onze chauffeur (wij gaan over 2 dagen vliegen, da’s zonde) en de zoetigheden gaan morgen gewoon weer mee naar het werk van A. (hij is de enige in ons gezin die die mierzoete dingen lust). En wij zijn weer een ervaring rijker.

Adem in adem uit

Nog niet zo lang geleden schreef ik dat ik toch al behoorlijk Zen aan het worden was. Ha! Geen idee meer hoe dat eruit ziet. Ben toe aan vakantie geloof ik. En geloof me, ook al lijkt dat op de foto’s misschien wel zo, het leven hier is niet één groot vakantieparadijs. Echt niet, ondanks dat we wonen op een soort Centerparcs, het altijd mooi weer is en we hier elke vakantie leuke tripjes maken. We leven hier gewoon ons leven. 

Begrijp me goed, we hebben niets maar dan ook niets te klagen. Dat realiseer ik me heel erg goed. En meestal geniet ik dan ook volop van het leven hier. Maar soms raak ik gewoon zó geïrriteerd. Om alles wat hier niet werkt, niet klopt, niet goed gaat.

Zen blijven vind ik zó moeilijk als ik zie dat de meubelbezorger (en dit is alweer maanden geleden, kun je nagaan hoe hoog het zit J) de poten onder onze nieuwe slaapbank schroeft en er één gewoon hartstikke scheef onder zet. Staat toch prima zo? Hij valt niet om. Nee, knuppel, hij valt niet om, maar ik wil hem er wel recht onder. Dat vond híj nou weer raar.  

Zen blijven vind ik zó lastig als de klusjesman een hordeur plaatst met een gigantische kier tussen deur en vloer. Da’s niet goed zo! Daar gaan de mieren en muggen gewoon onder door. Nee hoor, dat was absoluut niet het geval. Duh! Ik heb net zo lang staan zeuren en boos worden tot zijn hulpje een strip uit de tas pakte die perfect onder de deur paste en de kier sloot. Ja! Da’s toch niet zo moeilijk? Dit wist jij toch ook wel? Het is pottomme zijn wérk! Zo balen als je alleen krijgt wat je wilt als je boos wordt of zeurt.

Zen blijven zit zó niet in mijn systeem als de knakker bij de kassa geen wisselgeld heeft. Nooit. Ook niet als je betaalt met pak hem beet 200 roepies (€2,40) en het bedrag 134 roepies is. En let wel: de geldautomaat betaalt alleen maar uit in briefjes van 1000.

Zen blijven is zó niet logisch als je voor de 35^e keer gebeld wordt door de internetprovider met de vraag of hij de rekening voortaan per email mag sturen. Ja! Graag! Zoals ik dat al 34 keer heb gezegd. En of huppeldepup@gmail.com het goede emailadres is. Zucht. Jaaaaaaa! Heb de rekening echter nog niet in mijn inbox voorbij zien komen.

Ik wil duidelijkheid en afspraken en kwaliteit. Ik wil mensen die trots zijn op hun werk, die hun uiterste best doen en doorgaan tot het goed is. Ik wil internet dat stabiel is en elektriciteit die niet 15 keer per dag uitvalt. En ja, ik weet het donders goed, dit zijn allemaal futiliteiten. I know I know. Maar soms ga ik gewoon dus even uit mijn dak. Da’s de andere kant van dit Centerparcs leven, dat niet op FB staat. Nu dus wel overigens.

Overmorgen gaan we 2 weken op vakantie. Twee weken strand, natuur en cultuur. In een land dat bekend staat als A+ India. Sri Lanka, nog geen 1,5 uur vliegen (da’s weer die ene kant). Ik kan niet wachten. En weet zeker dat ik dan weer heel Zen het nieuwe schooljaar in ga. Toch?

De sloppenwijk

Gisteren was ik er weer, in de sloppenwijk van het 3D-project. Een project, waarbij een gemeenschap integraal wordt geholpen op eigen benen te staan. En zoals altijd kwam ik weer stil thuis.

Ik ben slechts één van de vele vrijwilligers die zich inzet voor de mensen van Janakiram. Ik doe het nog maar net en ook nog niet heel veel. Ben er niet wekelijks, zoals vele andere (veelal expat-) vrouwen. Week in week uit besteden ze uren van hun tijd om de mensen daar Engels te leren, de kleine kinderen op te vangen in de crèche, de oudere kinderen aan te melden op school, de vrouwen te leren naaien en een summer school te organiseren voor 200 scholieren.

Gisteren hadden I en ik zo’n 5 kwartier in de auto gezeten voor de maandelijkse vrijwilligers vergadering. Eenmaal aangekomen kregen we een telefoontje: de vergadering ging niet door. En stiekem deed het me op dat moment niet zo veel. Dit soort plannen wijzigt hier wel vaker, kan gebeuren. Nu hadden we tijd om afspraken te maken over het werk van de crèche leidsters, 2 andere crèches te bezoeken en de nieuwe locatie van de second hand shop te bekijken. Om mijn bezoek volgende week aan enkele vrouwen zelf-hulp-groepen te plannen en nog wat tassen (daar geproduceerd van recycling materiaal) te kopen voor het thuisfront.

En als ik dan mee ben met die vrouwen, die daar wekelijks komen, valt het me elke keer weer op hoe ongedwongen ze zich bewegen tussen de mensen daar. En hoe weinig ongedwongen ik zelf nog ben. Ik zie ons gewoon lopen, vanaf een afstandje. Twee grote blanke Westerse vrouwen tussen die kleine huizen. Een stuk kleiner en donkerder dan onze slaapkamer. En daar wonen ze dan met ik weet niet hoeveel mensen. Oh, wat zit ik dan in mijn hoofd als ik daar rond loop, wat denk ik veel. “Hi ma’am!” roepen de kinderen blij, we zingen liedjes in de crèche, krijgen overal stoelen aangeboden. En alleen daar, tijdens het liedjes zingen, staat het hoofd even stil.

Wat me gisteren zo raakte was het gebrek aan privacy en koelte. Geen aparte kamers voor de verschillende familieleden, niet eens een apart hoekje. En zodra je op straat staat, bots je tegen je buren op. En tegen de geiten, de honden, de kippen. De huizen van de medebewoners. Geen plek om je even terug te trekken, om even lekker met een boek op een stoel te hangen. Of om even onder de ventilator te zitten. Het is veel en vol en warm.

’s Avonds aan tafel vertelde ik er over aan onze jongens. Ze willen graag eens mee. Jammer dat de zomervakantie voor de Indiase scholen eerder is dan die voor de internationale, anders hadden ze mooi kunnen meehelpen met de summer school.

Maar misschien ga ik wel in overleg met de juffen, bedenk ik me nu ter plekke en neem ik ze eens mee een hele dag. Kunnen ze ons helpen en spelletjes doen met de kinderen daar. Zul je zien dat zij zich meteen thuis voelen en veel minder last hebben van de grote verschillen dan ik. 

Lief India

Gek, bizar, idioot, chaotisch en lief India. Wat ben je toch een land. Je schopt me heen en weer tussen vette frustratie en complete slappe lach. Het duurde even voor je me had, maar na 6 maanden bij jou gewoond te hebben kan ik met een eerlijk hart zeggen dat ik voor je gevallen ben.

Wat ben je toch anders, onlogisch, gek en onbegrijpelijk voor mij. Wat krijg je me gemakkelijk in een slecht humeur met je grillen. En wat kan ik genieten als dat je niet lukt, als ik blijf lachen om al je gekte.

Na anderhalve week NL, waar alles ging zoals ik verwachtte, waar ik de mensen begreep en de mensen mij, waar ik in de winkels kon vinden wat ik zocht en de juiste antwoorden kreeg op mijn vragen, valt me nu weer op hoe Indiaas India is.

De medewerker die me te hulp komt wanneer ik in de supermarkt de broccoli niet zie liggen op de vaste plek. Wat ik zoek. De broccoli. Hij kijkt me aan en pakt de prei uit het schap. Nee, de broccoli. Een tweede medewerker komt, hij weet het niet en nummer 3 komt erbij. Die in het schap kijkt waar het normaal ligt, niets ziet en zegt “het is er niet” …

De riksja rijder die me vertelt dat de rit van het winkelcentrum naar mijn huis 100 rupees is. Terwijl ik weet dat die 25 rupees is als de meter aan staat (maar dat staat die nooit). Ik moet lachen, hij ook en we komen samen uit op een heel mooie prijs.

De elektriciteit die het op dag 1 na de vakantie niet doet. En die pas na 3 verschillende elektriciens, een nieuwe zekering en uren later weer werkt. En als hij voor de 5^e keer uitvalt die dag en ik bijna iemand door de telefoon trek, blijkt het niet meer aan onze zekering te liggen, maar gewoon aan een algemene stroomstoring. Waarmee ik op dat moment dan ineens heel erg blij kan zijn.

Het dak dat na maanden eindelijk op ons terras zit. De werkers verstonden mij allemaal niet en ik hen niet. Maar het dak blijkt een staaltje vakmanschap te zijn.

Het tv kastje dat voor ons getimmerd en geschilderd is. En dat totáál anders is geworden dan we wilden. Het kon niet meer worden aangepast, maar ze timmeren een nieuwe voor ons (die heel mooi wordt) en we mogen de ‘mislukte’ gebruiken tot de nieuwe klaar is.

De bioscoop waar we net waren en waar we vroegen naar de kinderfilm a.s. zaterdag. Dat is Rio 2. Hoe laat die draait. Geen idee. Wanneer het op de website komt. Dat komt tie niet. Okay….. Maar ik krijg wel een briefje met het telefoonnummer, dan kan ik van te voren bellen. Ach, dan zetten we op de verjaardagsuitnodiging gewoon dat we nog niet weten hoe laat het feestje begint en dat we dat nog wel doorgeven. En dat is ook prima.

Van die kleine salamandertjes in het huis, met van die lieve pootjes. Slangen en apen die op het terrein rondhangen (en die ik overigens nog niet ben tegengekomen) en muggen die je ’s avonds buiten lek prikken. De bedwelmende geur van bloemen als ik door onze straat fiets.

Lief India, wat ben je toch anders. Wat vind ik je raar. Wat vind ik je leuk. En wat ben ik benieuwd wat je eigenlijk van mij vindt.

Gastvrijheid

Op maandag vraagt onze hulp of ze op woensdag eerder kan komen en ook eerder weg mag. Ze heeft die dag namelijk een naamgevingsplechtigheid van een ver familielid, een klein meisje van 3 weken, op een uurtje rijden vanaf hier.

Geen probleem natuurlijk, maar ik ben wel heel benieuwd wat dat nou precies inhoudt, zo’n name giving ceremony. L. vertelt het een en ander en vraagt vervolgens “Waarom ga je niet mee?”. Nou, uh, waaróm niet? Ten eerste ben ik niet uitgenodigd. En ten tweede ken ik deze mensen helemaal niet. Is dat geen probleem? “Natuurlijk niet, laat me morgen maar weten of je mee gaat”.

Het is het eerste dat ze me de volgende dag vraagt. En ja, natuurlijk ga ik mee! Maar wat moet ik aan? En wat breng ik mee? Goh, wat kunnen wij het toch allemaal ingewikkeld maken. Ik ben gewoon welkom, verder mag alles en hoeft niets.

We spreken af dat ik rond 12.30 uur word opgepikt. We gaan met zijn 6-en: L., haar dochter en 2 kleinkinderen en een bekende van haar die ons brengt. Natuurlijk zit ik om 12.30 klaar, je bent Nederlandse of niet. Om 14.30 uur arriveert de auto….

We rijden naar een klein dorp ergens buiten Bangalore. Onderweg krijg ik nog even wat mooie bloemen in mijn haar. Als we aankomen is de ceremonie allang achter de rug is. Shoot! Het was zo leuk geweest om dat eens mee te maken. Maar we worden vriendelijk binnen gehaald, ik krijg de baby even in mijn armen (mijn hemel, die van mij waren bij hun geboorte minstens een keer zo zwaar) en we schuiven aan bij de maaltijd. De mensen daar spreken geen Engels. En ik geen Kanada, de plaatselijke taal. Maar er wordt vriendelijk heen en weer gelachen, ik krijg als enige een flesje Pepsi en een flesje water (de anderen drinken water uit een ketel) en de vraag of ik bestek wil. Neu, als iedereen met de hand eet, doe ik dat ook. Nou kan ik dat best wel met wat chapati of roti, maar met alleen rijst en saus is het wel wat lastiger. Maar ik doe mijn best, lach vriendelijk en vast ook een beetje schaapachtig en het gaat eigenlijk prima.

Ik paste daar natuurlijk niet echt tussen. We hebben weinig raakvlakken, deze mensen en ik. Onze levens lijken in de verste verte niet op elkaar en we spreken elkaars taal niet. Maar het gekke is, ik heb me geen moment ongemakkelijk gevoeld. Niet toen een stuk of wat vrouwen me openlijk stond te bekijken. Niet toen ik merkte dat er over mij werd gepraat en ik er niets van kon verstaan. Niet toen ik het eten op een palmblad kreeg en ik van de helft niet eens wist wat het was. Want ik was welkom.

Dat is wat ik zo vaak ben tegen gekomen in het buitenland en wat ik zo geweldig vind: Ga maar mee, kom er maar bij, eet met ons mee. Je bent welkom.

Zen

Je gelooft het niet, maar heel héél langzaam begin ik zowaar een beetje Zen te worden. Een klein beetje. En dat is al heel wat voor iemand als ik. Die ongeduldig is geboren en altijd sneller, eerder, vlugger wil.

Stiekem heb ik ook geen keuze. Als je hier in India vast wilt blijven houden aan het Nederlandse ritme, dan raak je op zijn minst lichtelijk gefrustreerd. Want even naar de supermarkt duurt 2 uur,  even naar school 45 minuten enkele reis en even een kadootje laten inpakken rustig 20 minuten. Het mooiste vind ik de tijd bij de kassa van de supermarkt. Elk product wordt gescand en daarna nog van voor naar achter van links naar rechts bekeken.  Op z’n dooie gemakje. Domtiedomtiedom. Ben er nog steeds niet achter waarom eigenlijk. Maar heb inmiddels geaccepteerd dat dat zo is.

Dus wat doe ik de hele dag? Dat hebben jullie je vast al eens afgevraagd. Wat doe ik toch de hele dag, zonder baan en met een hulp die elke dag een paar uur komt poetsen en een paar keer per week kookt. Met een tuinman die elke dag even het gras komt besproeien en de dode blaadjes weghaalt. Met een strijkhulp en een chauffeur.

Nou, afgezien van veel schrijven, nog meer wachten dus. En in de auto zitten. En heel Zen voor me uit staren. Lezen in de auto is me nog nooit gelukt zonder misselijk te worden, dus er blijft niet veel over dan wat uit het raam staren. Wat hier overigens geen straf is.

Willen jullie een voorbeeld? Van deze Zen Dorine? Komt tie.

Afgelopen maandag wilde ik even (daar heb je hem, “even”, dom dom dom) een paar dingen regelen. Eerst langs de nieuwe showroom van een meubelwinkel. Onze salontafel staat al jaren op de nominatie om vervangen te worden. En omdat ik al jaren ‘geen’ salontafel wil en echtgenoot A. wel, hebben we al die jaren gediscussieerd wat het moest worden. Uiteindelijk heb ik verloren. Er komt een nieuwe. Had een mooie gezien in een webwinkel, telefonisch gecheckt of tie in de showroom stond (yes ma’am) en dat werd bezoekje 1. Bezoek 2 werd de brillenwinkel, om een nieuw montuur voor S. te regelen. Het montuur dat we 2 weken geleden hadden gekocht was namelijk al beschadigd. En daarna nog naar een winkel waar ik iets op moest halen. Bezoek numero 3.

Na ruim een uur auto rijden was de showroom nog niet gevonden, al waren we wel in de buurt. Meerdere malen gebeld met de winkel en tenslotte kwam één van de medewerkers naar onze auto toe lopen, om ons de goede straat in te loodsen. Adressen met duidelijke huisnummers hebben we hier niet altijd… Ik zei nog tegen M, onze chauffeur “it better be good”. Maar helaas, binnen 5 minuten stond ik weer buiten. Wat ik wilde hadden ze niet. Ook al hadden ze gezegd van wel. En verder was er ook niet zoveel, de showroom was nog half leeg. Maar eerlijk waar….. heb smakelijk met M. lopen lachen. Te grappig ook eigenlijk. En hóp! Op naar het volgende adres dan maar.

Daar was de weg opgebroken en moesten we helemaal om rijden. Wat me niet zo handig leek, dus het laatste stuk dan maar gelopen. Of nou ja lopen….. al springend, hoppend en slalommend kwam ik op de plek van bestemming. De trottoirs zijn hier iets anders dan in Nederland. Vooral als er aan de weg wordt gewerkt. Bril ingeleverd, teruggelopen, dat ging snel.

Bezoek nummer 3. De winkel waar ik iets op moest halen. Gesloten…..

Dus uiteindelijk heb ik 2,5 uur gereden om één bril weg te brengen. Da’s mijn record wel tot nu toe, moet ik eerlijk bekennen. Snappen jullie nu wat ik de hele dag doe? Maar ik vond het wel okay. Geen irritaties, smakelijk gelachen, helemaal goed.

Stiekem ben ik wel aan het twijfelen of ik nou echt Zen ben geworden of gewoon een beetje simpel…

India, een haat-liefde verhouding

Na ruim 4 maanden India ben ik er nog niet achter. Wat vind ik nou eigenlijk van dit land?  

Er is heel veel om van te houden. Het geweldige weer, de gastvrije mensen, het verrukkelijke eten. De dagelijkse nieuwe indrukken, de felle kleuren, de schoonheid van de natuur en van de inwoners. De onverwachte ontmoetingen. De mensen met wie het zomaar klikt, ondanks een groot verschil in achtergrond en cultuur.

Maar dat is voor mijn gevoel alleen de bovenste laag. De suikerlaag. Dat wat je ziet en zoet is. En onder dit zoete laagje gebeurt zo ontzettend veel. Zoveel waar ik geen verstand van heb, dat ik niet snap, dat complex is en ondoordringbaar. Dat soms gewelddadig is en naar mijn maatstaven hard en vaak onrechtvaardig.

Het leven dat wij expats hier leiden heeft natuurlijk niets te maken met het echte Indiase leven. Wij leven in een Punica Oase, zoals ik het al zo mooi heb horen noemen. En dat is een uitermate prettig leven, daar niet van. Maar het speelt zich dus alleen in dat bovenste laagje af. Elke dag lees ik de kranten. Over wat er in India en hier in Bangalore gebeurt. En ik schrik van de vele verkrachtingen, de vele zelfmoorden. Van de vele verschrikkelijke manieren om wraak te nemen en van de bruidsschat die niet voldoende is waarop de bruid wordt vermoord. 

Hoe moet ik deze verhalen toch linken aan de vriendelijke mensen om me heen? Waar komen deze bovenlaag en onderlaag samen? Wat mis ik hier? Ik voel onmacht en een soort unheimisch gevoel. Over alles wat ik hier niet snap. Waarvan ik weet en voel dat het er is, maar waar ik mijn vinger niet op kan leggen. Waar ik wel voorzichtig met mijn hulp over praat maar waar ik nog veel meer over zou willen weten.

Dus heb ik twee Indiase vrouwen om hulp gevraagd. Gevraagd om me de Indiase wereld onder het oppervlakte uit te leggen. Twee vrouwen die beiden een tijdje in de VS hebben gewoond en de verschillen dus zelf hebben ondervonden. Dit “onder de oppervlakte” is moeilijk, is me al verteld door een van die vrouwen, maar ze zal haar best doen het me uit te leggen. Zodat ik meer van India ga begrijpen en er misschien ook meer van ga houden. Van het echte India, niet alleen van het leven dat ik hier leid.

Even een ticket omboeken

In Nederland had ik met mezelf al de afspraak dat als ik “nog even snel” iets tussendoor wilde doen, dat ik het dan gewoon niet deed. Omdat het altijd langer duurde dan verwacht en door de snelheid vaak mis ging. Omdat het bijna altijd voor extra stress zorgde.

Hoe zou het dan zijn om in India “even” een ticket om te boeken? Als je niet zoveel tijd hebt? Drie keer raden….

Na de foto shoot in Mumbai vertrokken 3 kinderen en 3 ouders weer naar het vliegveld op weg naar Bangalore. Rond 19:00 uur waren we op het vliegveld, waar we moesten wachten tot de vlucht van 21:45. Jammer van de tijd, helemaal omdat we dan pas tussen 00:30 en 01:00 uur thuis zouden zijn (als alles zou meevallen, de late vluchten willen nog wel eens vertraagd zijn).

Maar er bleek nog een vlucht om 20:20 uur te zijn. Dat zou toch moeten lukken?

De check-in dame kan niets voor ons doen. We moeten weer naar buiten, naar de ticketshop van onze vliegmaatschappij. Vader 1 besluit er even snel naar toe te lopen, om te checken of er überhaupt nog 6 plekken vrij zijn. En komt binnen een minuut weer terug. Hij mag niet meer naar buiten zonder begeleiding van een medewerker van de vliegmaatschappij.

Nou moet je weten dat je in India niet zomaar een vluchthaven binnen komt. Nee, je moet met je paspoort en ticket langs een beveiliger. Even iemand uitzwaaien, dat gaat dus niet. En als je eenmaal binnen bent, mag je dus ook niet meer naar buiten. Blijkbaar. Ben nog steeds een reden aan het bedenken waarom dat niet mag.

De mevrouw van de check-in wil niet mee naar de uitgang en schrijft op onze e-ticket dat wij van haar naar buiten mogen. Daar neemt de beveiliging aan de deur natuurlijk geen genoegen mee en die maant ons te wachten. Hij haalt haar wel even op. Mopperend komt zij met hem mee, zodat ze ons naar buiten kan laten.

Inmiddels komt 19:35 aardig dichtbij, de uiterste tijd dat we kunnen inchecken.

Bij het kantoortje buiten staat een groepje mensen te wachten. Voor 4 loketten, waarvan er 1 open is. Waarachter 4 medewerkers: één aan het werk, de andere 3 kijken toe. Domtiedomtiedom….ik begin aardig nerveus te worden, ben zó graag ruim op tijd bij de gate. Maar het duurt niet lang of we zijn aan de beurt. Vader 1 checkt of er plek is. Die is er. Voor bijna Rs 4500 per twee personen (da’s zo’n € 54,00). We overleggen even en vader 2 besluit dat hij dit te duur vindt, hij wacht op de originele vlucht.

En dat overleggen, dat hadden we nou beter niet kunnen doen. Want ineens staan alle Indiërs voor loket 2 met hun mobiele telefoons te zwaaien en deze door het raampje te steken. En verhip, onze medewerker staat ineens aan dát raampje. Wat hebben we gemist? Op onze vragen reageert hij niet meer en we moeten braaf wachten tot hij weer tijd voor ons heeft. Het is zo’n 19.20 inmiddels…

Alle Indiërs zijn geholpen en ik ga pontificaal voor raampje 2 staan. Daar komt voorlopig niemand meer langs. Tergend langzaam print de medewerker onze nieuwe tickets uit. Mijn bankpas weigert natuurlijk, juist nu, dus vader 1 betaalt voor ons beiden. We moeten opschieten, zegt de medewerker, want de check-in sluit bijna. Ja duh!

Bij de check-in blijkt de rij inmiddels gigantisch aangegroeid te zijn. Ik heb het niet meer. Vader 1 checkt even vooraan, maar gelukkig staat iedereen te wachten voor vluchten die bijna vertrekken dus ze gooien de check-in voorlopig nog niet dicht. Dit gaat weer best snel en als ik aan de beurt ben leg ik uit dat S. en ik samen met vader 2 en zijn zoon op een e-ticket staan, maar dat alleen wij onze vlucht hebben omgeboekt. Da’s okay en ze geeft me heel snel onze instapkaarten. Op naam van vader 2 en zijn zoon. Zucht….. Ik kan voor veel doorgaan, maar niet voor een Arabische man dacht ik zo. De nieuwe instapkaarten worden geprint en S. en ik sprinten naar de Security. En daarna naar de gate. Kunnen we het vliegtuig misschien nog tegenhouden voor vader 1 en zijn dochter die achter ons aan komen.

Aangekomen bij de gate (20:10 uur) staat er niets meer op het scherm. Shit, gemist! Ze zijn al dicht. Maar waarom staan hier nog zoveel mensen dan? Oh, het vliegtuig is nog niet eens geland? We hebben vertraging. He gelukkig….

S. en ik eten snel een broodje (het avondeten was er even bij in geschoten) en we zitten uiteindelijk om 20.30 uur in het vliegtuig. Toch nog lekker ruim een uur eerder thuis dan oorspronkelijk. Dachten we. Want het vliegtuig blijft gewoon stil blijven staan tot 21:40 uur….

Om iets na 23:00 zijn we in Bangalore, om 00.30 thuis. Da’s toch wel een boel geld en stress, voor het vervroegen van je vlucht met zo’n 5 minuten …

De foto shoot

Een castingbureau in Bangalore zocht kinderen als model voor een kledingmerk. Hoorde ik op vrijdagmiddag van vriendin K. verderop in de straat. Er werden meisjes van 8-12 gezocht en K. had een fotootje van haar dochter L. (vriendin van onze S. van 10) ingestuurd. En warempel, ze werd gekozen. Lachen!

Op zaterdagmiddag bleek dat er nog een jongen van 10 werd gezocht. Hahaha zullen we dan maar een foto van S. sturen? Nee, joh, die vindt dat helemaal niets. Maar (hoe kun je je vergissen als moeder) S. leek het helemaal leuk, samen met L. naar Mumbai om fotomodel te spelen. En warempel, je gelooft het niet, ook hij werd gekozen.

Wel jammer dat L. op maandag en dinsdag naar Mumbai moest en wij op dinsdag en woensdag. Jammer ook voor de moeders. Maar L. en S. vonden het interessant genoeg om te gaan. De eerste dag passen, de tweede dag de shoot zelf.

Dinsdagochtend 9 uur vertrokken we richting vliegveld. Ruim te vroeg (ruuuuuim te vroeg, wie wel eens met mij reist weet dat ik vreselijk nerveus word van vertrektijden van vliegtuigen en treinen), dus we hadden nog lekker de tijd om wat te eten en te drinken. Het was tenslotte toch een beetje feest, zo met zijn tweetjes op reis en niet naar school.

In Mumbai stond de taxi klaar, die ons naar het hotel bracht. Een hotel dat er op internet gewéldig uitzag. In het echt wat minder…. Er zaten weliswaar ramen in de kamer, maar die kwamen uit op de gang. En de wanden en vloer van de badkamer waren van zeil, net zoals – jawel – in een stacaravan. Zo rook het ook. En het was ook niet geweldig schoon. Maar een gegeven paard moet je niet in de bek kijken, nietwaar?

De pas sessie ging niet door, dus we hebben lekker wat aangelummeld in de hotelkamer en gegeten in het restaurant van het hotel (waar ik me by the way nog even flink heb laten afzetten. Mán, je moet hier ook werkelijk altijd op je hoede zijn). Maar veel lol gehad en vroeg naar bed gegaan.

Na het ontbijt werden we om 8.30 naar de studio gereden. Waar de chauffeur ons midden in een gribus steegje afzette. “Hier is het”. Okayyyyyy. Had van vriendin K. al gehoord dat het er van buiten niet heel glamorous uit zag. Na even zoeken hadden we de juiste deur, waarachter een heel team klaar stond om ons op te vangen. Stylisten, de fotograaf, een haarstylist, een make-up man, iemand die filmde, een strijker, een kleermaker, een paar thee- en koffie- en afwasmensen en nog een heel stel anderen van wie het mij niet duidelijk is geworden wat ze deden. Gezellig druk dus zeg maar. Flinke beatmuziek op de achtergrond (voorgrond, eigenlijk) en S. kon beginnen met passen.

Samen met ons was een 6-jarig jongetje aangekomen. Later nog een 10-jarig meisje (dat bij ons op de compound bleek te wonen, haar vader sport met echtgenoot A. J) , een meisje van een jaar of 4 en twee twintigers. Bijna 9 uur lang passen, omkleden, nog een keer omkleden, het haar, de make-up, poseren, weer omkleden en wachten, veel wachten. Iets voor 18.00 waren ze klaar. S. had het leuk gevonden! Hij werd steeds gemakkelijker voor de camera (beetje afkijken van de professionele modellen doet wonderen), L. bleek een aardig meisje en hij mocht ook nog wat kleding houden. Naast zijn eerste eigen salaris!

En ik? Krantje, iPhone, tijdschrift, foto’s maken en kletsen met de andere ouders. Maar vooral ook verrast toekijken hoe mijn 10-jarige knul ineens in een stoere vent veranderde voor de camera.

Short cut

Het verkeer in Bangalore is vreselijk. De ontwikkeling van de wegen is niet meegegroeid met de enorme aanwas van inwoners en auto’s de laatste jaren. Dat betekent dat je over de kleinste afstanden af en toe idioot lang doet.

Gisteren was weer zo’n dag. Ik moest op 4 verschillende adressen zijn (moet je eigenlijk ook niet doen hier, 4 adressen op één dag). Adres 1 en 2 gingen redelijk goed, maar toen kwam ik vast te zitten in de spits. Die het grootste deel van de dag door gaat.

Omdat onze eigen chauffeur door familie omstandigheden 2 weken absent is, hebben we steeds een vervanger. Om de twee dagen wel een ander. Murgan en Alphonse reden rustig. En konden niet zo goed Engels. Babu was rustig en vriendelijk en is met ons mee geweest op een weekend trip. Sunil van gisteren daarentegen was een jonge, snelle gast. Links inhalen, rechts inhalen, het ging steeds net goed. En ineens sloeg Sunil linksaf. Want hij kent alle short cuts in de stad en wachten voor een stoplicht, daar houdt hij niet van. Zo konden we er mooi 4 vermijden.

En binnen werkelijk 5 seconden stonden we midden in een sloppenwijk. Elke keer ben ik weer verrast hoe dicht die bij de grote wegen liggen. In deze sloppenwijk stond ook alles muurvast (want hé, Sunil is niet de enige die van die short cuts weet) en waren de wegen zo smal, dat twee auto’s elkaar nauwelijks konden passeren. Dus ik had genoeg tijd om eens goed om me heen te kijken.

En wat is het contrast met Nederland dan toch weer groot. Huizen van 2 bij 2 meter. De was die met de hand op straat wordt gedaan. Letterlijk óp de straat: de was op de grond, water en zeep erbij en maar boenen en slaan. Op de grond, een meter naast de koeienvlaai, tussen de uitlaatgassen en al het verkeer in. Pannen die op straat staan te koken en te borrelen. Straten van nauwelijks 2 meter breed, waar verkeer, voetgangers en koeien zich doorheen worstelen.

En ik daar middenin, achterin onze Toyota Innova, een royale 7-zitter die nauwelijks door de straten past.